Nereden başlayacağımı biliyorum. Sadece uzun zamandır peşi sıra koşup tane tane dizdiğim kelimelerimi bir salarsam ipin ucu kaçar mı diye korkum. Ne olacak, diyebilirsiniz, basit birkaç harf kümesinden… Öyle hafife almayın. Her harfin cümledeki yerini alana kadar doğduğu, köklendiği, kelimelere dönüştüğü bir yürek var. Ateşin düştüğü yeri yakacağından, şimdi konuşsam kimin kalbine ateş açacağımın korkusu bu. Nitekim korkudan bağımsız hareket eden cümlelerim var; kendi çeperini aşmaya çalışan bir topluluk hâlinde genişledikçe genişliyor ve muhatabını bulduğu an büyük patlamayla buluşacak.
Dünya dönmüyor sanki o çakılı dururken, 24 saatlik dilimde yörüngemden şaşmadan kendi eksenimde ben dönüyorum. Seri üretimde sunulmuş günlerimi en ince ve planlı bir nizamla ustalıkla yönetiyorum. Hiç hafife almayın lütfen. Her şey vaktinde, saatinde yapılmalı. Bir kere çıkarsanız raydan tek vagonla kurtaramazsınız zayiatı.
Böyle bir disiplinle büyüttü beni babam. “Erkek gibi olacaksın,” dedi. Erkek gibi… Kadın kısmının planla programla ne işi olur, değil mi? Bir kadın ancak bir erkeğin programının aksamadan işlemesine yardımcı olabilirdi ona göre. “Planı yaratan erkek beyni, onu işlevsel kılan ise gene erkek eylemidir,” derdi. O yüzden erkek kurar ve yıkar diye inanan babam. Erkek çocuğu olmadığı için…
Sistemi kurmak üzerine olanca bencilliği ve kör zihniyetiyle dişil düşünme yetimi budadı. Düşünme yetimi diyorum. Çünkü mental olarak mekanikleşirken kalbimde açtığı kuyularda onun umduğu gibi sular biriktiremedim. Uzun bir süre kurak olan o kuyuları kapatmak için ise çok mücadele ettim. Kalbe açılan izler de düğme delikleri gibi bir dikişle kapanmıyor. Herkes gibi en sevdiklerimin açtığı delikleri kapatmaya çalışarak geçen uzun bir hikâyem var benim de… Sokak lambasının şu zifiri geceyi delen ışığında ısınmaya çalışan kimsesiz gibi, bir hikâyem var benim de…
Bu hikâyeyi en kadın yanımla anlatmak istiyorum. Peki ya sen hazır mısın beni en insan yanınla dinlemeye?
Devamı gelecek…